Aurreko astean unibertsitatean nengoen eta antzeko egoera bat bizi nuen. Columbine kasua lehenbiziko aldiz entzun nuenean nik momentu horretan zer egingo nukeen pentsatu nuen baina ez nuen erantzunik aurkitu. Lehen esan bezala, aurreko astean Huheziko komunetan nengoela tiroak entzun nituen. Hasieran neure buruari beste zer edo zer izango zela konbentzitzen saiatu nintzen baina berehala ohartu nintzan horiek benetako tiroak zirela. Bi aldiz pentsatu gabe korrika batean komunetik atera nintzen egoeraz ondo jabetzeko. Atera nintzen orduko ikusi nituen bi morroi zenbait pertsona bahitzen, haien artean irakasle pare bat. Benetan ikaragarria zen nire begiek ikusten zutena, ezin nuen sinetsi unibertsitatean nengoen momentuan horrelako zerbait gertatuko zenik. Zoroak al daude morroiak ala?

Zer egingo nuen ba orduan? Lehenbizi neure buruari lasaitzeko eskatu nion, ez dakit nola baina lortu nuen. Lasai nengoenean nola ihes egin pentsatu nuen eta lehenengo solairuan nengoenez leihotik bota nintzen eta ihesari ekin nion. Atera nintzenerako poliziak inguratua zuen honezkero eraikina.

Ez naiz istorio kontalari oso trebea baina benetan diotsuet oso gaizki pasa nuela, minutu batzuk besterik ez ziren izan baina neure bizitzaren amaiera hurbil zegoela pentsatu nuen zenbait segundotan.

Zer da Goiena? Goierriko herriek ikusten duten kate bat da. Dena enpresa beraren barruan. Herria askoren artean lortutako kate bat, beraien jabeak euskarako elkarteak dira. Mugarri desberdinetara zuzenduta dago Goiena komunikazio zerbitzua. Komunitate ezberdina jasotzen baditu, edukiak unibertsalak dira.

Anitzak dira ideologian, pentsaeran, izaeran, jokaeran… goiena ikusten edo irakurtzen duten pertsonak. Hau horrela izanda, aniztasunaren aldekoak dira beraien lanak, sinesgarritasuna izatea oso garrantzitsua baita. Zentzu guztietan izan behar da anitza; baita pentsaeran, izakeran, jokaeran eta abar.

Eboluzionatzen jarraitu behar dugu eta horretarako medioak ere egokitu egin behar dira; bestela, ez dute lortuko nork erosi egunkariak. Jendearengana iritsi behar da, buruhausteak sortu behar dira eta gauza berriak egin, originalak izan.

Lehengo googlera sartu eta nire izena ipini dut. Lehenbizi atera direnak nire hiru flickr-ak izan dira: www.flickr.com/photos/leirehuhezi , www.flickr.com/photos/leiruk , http://www.flickr.com/photos/leirepereda/. Ez dut ohitura interneten nire izen osoa erabiltzeko, Leire Pereda bakarrik erabiltzen dut gehienetan. Hau jartzen dudanean nire Facebook eta Myspace-a agertzen dira: www.myspace.com/usa__holes. Azkenik Proiektuko klasean dugun blogerako Marta Prol-ek egin zidan nabigatzaileen inguruko galdeketa ageri da. Ez dut ez kirol elkarte batean jokatzen ezta ez dut sekula saririki irabazi eta horregatik ez dira nire buruaz gauza asko agertzen.

Web horietaz aparte egunero Tuenti eta Facebook-en elkarrizketak izaten ditut edo norbaitek nitaz galdetzen du edo argazki batean etiketatzen naute. Egunero berritzen ditut nire sareak eta blogak, horregatik da nahiko erraza neure burua aurkitzea. Ez zait gustuko egiten Google-en nire izena jarri eta argazkiak agertzea horregatik kentzen dut nire lehen abizena. Argazkietan nik egindako pare bat marrazki besterik ez dira ageri. Aldiz, nire lagunen izenak jartzen baititut myspace-ak direla eta nire argazkia agertzen da.

Ikusten den bezala oso erraza da norbait interneten aurkitzea eta horregatik kontu handiz ibili behar da zein informazio ipintzen dugun.

Euskaldunok badirudi ez dugula oso fama ona gainontzeko Espainian baina zergatik da hori? Argi dago haiei iristen zaien informazioa ez dela fidagarria. Hobe litzateke noiz behinka gure kabuz informazioa bilatzea eta gure kabuz egoerak kritikatzea. Askotan gertatu zait txikia nintzenean ea ETAkoa naizen galdetzea Euskal Herritik kanpoko norbaitek. Beraiek uste dutenez hemen kaletik armatuak goaz eta dena bonbaz betea dago. Hori horrela izanda oso erraza egin zaie OndaCero-ko kazetariei Egunkaria ETAren parte zela esatea. Pena bat da baina guri barregarria iruditu arren jendeak horrelakoak sinesten ditu.

Lehen esan bezala web honek zortzi urte daramatza eta denbora horretan hiru diseinu ezberdin izan ditu. Deborarekin kolore eta forma desberdinak egote dira modan eta horrek eguneratuak egotea eskatzen du. 2009rarte testua bakarrik zegoen baina ondoren bideoak eta argazkia sartu dituzte.

Euskaraz da bere osotasunean web orrialdea. Teknologiez euskaraz informatzea bilatzen du. Euskara, hizkuntzak, politika…. Lantzen dira web gunean. Josu Mendikute da editorea, bera blogaria da eta webgunea lanean dagoen jendeari denbora pixka bat distraitzeko eta baita ere etxean dagoenari zuzendua dago, denbora librerako webgunea da.

Amaitzeko esan beharra dago sare sozialen inguruan pare bat zerbitzu badituela: twitter, facebook… Etorkizunari begira dagoen webgunea da eta horregatik eguneratua egon behar du.

Azken boladan gertatutako desastre handienetarikoa dugu Haitirena. Mundu osoko jende dirudun eta gobernuek jo dute laguntzera. Egia esan, ez dira oso eskuzabalak izan herrialde asko baina laguntza guztia esker onekoa da. Diruaz aparte, jendea joan da laguntzera. Askotan dirua ez da kontua, baizik eta Haiti beraren egoera. Bertara joan eta ez duzu nola lagundu ez baitaude baliabiderik. Hasteko baliabide horiek lortu beharko lirateke bertan, Haitin.

Hau izango litzateke arazo larriena baina ez bakarra. Herrialde oso bat suntsituta geratu da eta hori aurrera atera behar da. Munduko herrialde pobreenetakoa da eta beste herrialdeen laguntza behar du. Eman dira laguntzak baina ziur nago gehiago eman zitezkeela, eta ez diot ekonomikoki, herrialdea altxatzen laguntzea baizik.

Azken finean zergatik interesatu gara Haitiko kasuaz? Prentsak morboa sortu duelako eta hori delako gizarteari gustatzen zaiona.

Nire kasuan erabiltzen dudan metodoa nahiko ona dela uste dut baina ez honena. Nik pasahitz bera erabiltzen dut denetarako, bai unibertsitaterako baita nire kontuetarako; neure burua ondo ezagutzen dut eta badakit bestela nahastu egingo nintzatekeela. Ez legoke gaizki egoera hau aldatuko banu, agian nire gauza pertsonaletarako beste pasahitz bat aukeratu beharko nuke eta horrela askoz ere hobeto izango litzateke. Gainera bakoitzarekin erlaziorik ez duen pasahitza aukeratzea askoz ere hobeto da baina ahazteko ere errazagoa. Ginera webgune bakoitzak x karaktere eskatzen ditu eta batzuetan pasahitza luzatu edo moztu egin behar da eta horrek nahasmena laguntzen du. Azken finean uste dut, nonbaiten ipini beharko ditudala denak baina horrek beste arazo bat dakar, eta norbaitek aurkituko balitu?
Izugarrizko nahasmena da pasahitzen mundua.

Irakurri dugun beste testua David Letterman-en inguruan izan da. Kasu ezberdina guztiz baina azken finean teknologiarekin lotuta. Egin behar ez zituen gauzak egin zituen David Letterman-ek eta suposatzen dut segurtasun kamerez filmatu zutela. Gaur eguneko pribatasu ezaren beste adibide argi bat dugu hau. Britainia Handia adibide oso egokia da, esaten denez zure ibilbidea filmatu dezakete kaletik dendaz denda dauden kamera pila direla eta. Kontuz ibili behar dugu egiten dugunarekin, ez dakigu zer non gordeta gelditzen den. Interneten kasuan berdin gertatzen da, askotan argazkiak han eta hemen jartzen ditugu baina kontu handiz ibili behar gara nork ikusiko dituen.
Honen atzean gizakia bera eta bere maltzurkeria ezkutatzen dira. Denok bihotz piskat hobea izango bagenu edo morboaz engainatzen utziko ez bagina askoz ere errazagoa izango litzateke dena.

Klasean teknologiak sortutako gertaera baten inguruan hitz egin dugu. Neska gazte batek mugikorra galdu eta herri guztiak ikusi zituen bere bideo intimoenak. Gazte hark asko pentsatu gabe egin zuen hura eta badirudi gazte baten bizia herri baten barruan behintzat komunetik behera bota duela.

Non geratu zen mutiko horren kontzientzia? Zer pentsatuko du jendeak hartaz. Ez da tontakeria, gaur egungo gizartea ez dabil oso adi teknologia berriek pribatasunari ekarri liezaioken arazoez. Oso argi ibili behar da teknologia eramangarrietan zein gauza pribatu eramaten diren. Lehen bakoitza askoz ere anonimoagoa zen baina ez da mugikorrean eraman ditzakezun lau argazkiren arazoa bakarrik, tuenti eta facebook moduko sareek pribatasuna ezeztatzen dute eta edonork izan dezake zure bizitzaren berri.

Argi eta garbi izan behar dugu zer egiten ari garean sarean edo nori bidaltzen diogun mezuren bat ezer gerta ez dadin. Bizitza honetan zehar, zerbait aurkitu eta kuxkuxeoan hasi aurretik ondo pentsatu beharko genuke informazio pribatua publiko bihurtu aurretik.

Hurrengo bi orduetan interneten baliabideez aritu gara, web orrialde ezberdinak ezagutzen; bai zinearen inguruan, irudiaren ingurua, kulturalak… denak ikus-entzunezkoarekin erlazioa dutenak. Gure lanak ezagutzera emateko hitz egin digute. Gure lanak interneten bidez munduak ikus ditzan eta ezagunak egin gaitezen. Egia esan, gaur egunean errazagoa da zure lanak jendeak ikuste duela urte batzuk baino.

Amaitzeko, internetez aritu dira. Internet arautu gabeko esparrua da eta horregatiko so zail da negozioa egitea eta bertatik bizitzea. Oso pertsona gutxi dira internetetik bizitzeko gai direnak, facebook eta horrelakoen jabeak…azken finean web orrialde ezagun eta famatuak dituztenak. Eta ez dira beraien web guneaz bizi, baizik eta bertan jartzen duten iragarkiaz.